"Bulgarians by God, Macedonians by Tito"

„Татко Југословен, Мајка Бугарка. Што сте вие?“, „Македонија не постои“, „Бугари по господ, Македонци по Тито“. Вака некако изгледал декорот синоќа на ракометниот натпревар помеѓу Косово и Македонија.

Цитати од Теодосиj Скопски в. Новини 1892

"... Јас, по потекло Бугарин од Неврокопските села, сум влегол во духовен чин во Православната Источна црква во 1864 година и како се формира Егзархијата, станав нејзин службеник во 1874, бидејќи мислев дека таа припаѓа кон општата православна Црква и тоа продолжувам да мислам ... "
"... Затоа гласините дека сум сакал да отцепи седум села од Егзархијата и да ги вклучам во некоја Вселенска Патриархиjа, не се точни, бидејќи јас сметам целото бугарско население од Скопската епархија за православно и сум немал потреба и причина да ги отцепувам од Егзархијата ... "

Цитати од Павлос Мелас-б'лгароубиецот

"...Треба да ги спречам Бугарите во извршување на злоделата и во повторувањето на минатогодишното лажно востание, зошто целиот свет е на пат да признае, дека тука има само Бугари. Ова треба да стане оваа година, а следната година можам да работам и за слободата..."
'...Јас испратив писмо до леринскиот кајмакам, во кое му најавив дека мојата цел е само да ги казнам бугарските злосторници и да ги заштитам нашите браќа од бугарските хорди, дека нема да закачам никого, ќе плаќам за се и ќе ги уважувам турската власт и војска'..."

Песен за Павлос Мелас
Плачат маjки низ мегдано во село Прекопана,
бега маш, хабер ке носи, во село Статица.
„Мили брака и сестрици, чуваjте селото,
денеска душмане идат, вази ке изколат.
Не ми беа турки-аги, арнаути-геги,
наj-ми беа jaбанджии, от тугинско Гръчко.
Утепаja со куршуми десетмина льуге,
првом даскалот и попот, зашчо сме бугари.”
Как го вели ем доjдоа грчките андарти
наj-отпред им Павлос Мелас –капетана Зезас.
Шчо ли чинат грци тува, от толку далеку?
Зашчо како звери пулjaт на мирни ристjaне?
Статичени книга носат на Костур, на Лерин:
„Во село ни припаднаja многу баш-комити.
Воjвода им Митре Влао навлегол со чета.
Елаj, аго, со аскера, скоро ке ги фатиш.“
Табурите сардисаja целата Статица,
загърмеja со куршуми и на jуруш идат.
Во къшчата плаке Мелас, вика по аскеро:
„Jaз сум грко, не сум душман, не сум Митре Влао.
Jaз се удрjaм не со турки, али со бугари,
немоj веке да грмите, теслим ке се сторим.”
Аго вели, ем говори: „Митрето е нaтре.
Мислaм, дека тоз кавурин сака да ни лаже.”
Нек се знае, нек се помни дур до веки веков
турки как убиja Мелас-грчкиот андартин.

Smith, Arthur D. Howden "Fighting the Turk in the Balkans: an American's adventures with the Macedonian revolutionists" 1908 New York

"...Винаги съм се интересувал от Балканите, особено от България и Македония, и когато през есента на 1907 г. ми бе дадена възможност да отида в София и да усетя непосредствено обстановката, аз не се отказах. Естествено, човек не може да тръгне на такова пътуване като на обикновена лятна ваканция. Необходими бяха препоръчителни писма и бях подробно инструктиран за субективните аспекти на въстанието, като ми бяха дадени пълни сведения за личностите на по-видните ръководители.
По това време в Македония срещу турците се водеше борба от три страни – от българи, гърци и сърби [2]. Най-значимо бе въстанието на българите и то бе най-добре познато на останалия свят. Това не бе изненадващо, тъй като българите безспорно съставляват болшинството от македонското население. По изчисления от четирите милиона, живеещи в Македония, два милиона и петстотин хиляди са българи.
Трябва да се помни, че няма обособена македонска нация. Те могат да бъдат причислени към която и да е нация от Източна Европа или Западна Азия, както е в действителност. Македонският българин – това е българинът от същинска България, Княжеството, което обяви своята независимост от Турция през октомври 1908 г. в Търново [3]. По външен вид и по говор те не се различават, а до голяма степен и мислят еднакво. Накратко, те са от един род. Между двете родови линии няма никаква разлика, освен че македонските българи в резултат на положението им под турска власт имат по-ниска култура и образование от своите северни братя.
Независима България е древна държава. През ХIII век тя била една от важните по значение държави в Европа, господствуваща на Балканите. През Средните векове мощта й растяла, но в 1393 г. султан Мурад разбил обединените войски на България и Сърбия в кървавата битка при Косово [4] и оттогава до Берлинския договор българският народ е бил под робство.
За около пет века българската държава престанала да съществува. На практика българите били забравени като народ. Едва славянските писателн от ХVIII век започнали да осъзнават, че в европейските предели на Турция живее голям народ от тяхната група. Мястото на българските свещеници било заето от гръцкото духовенство, българската светска литература и религиозните книги на кирилица били повсеместно унищожавани. Оскъдните знания, които прониквали през булото на робството и се разпространявали из тази злочеста страна, били на гръцки език и в края на краищата българите били почти забравени. Те се смесвали с гърците, приемайки религията си от фанариотското духовенство в Цариград.
Какво странно има тогава в това, че българите мразят поробителите – непримирима и трайна омраза, безгранична и без смекчение, непонятна за чужденците, освен за този, който е ял от българския хляб и сол и е бродил безмълвно с четите по балканските кози пътеки?..."

Цитати од Декларациjа на Општиот конгрес на Внатрешната Македонско-Одринска Револуционерна Организација во 1908 год.

"...5. Организацијата и Бугарија
Конгресот не може да й го одрече природното право на Бугарија да се грижи за судбината на своите сонародници во Турција. За жал, конгресот треба да констатира дека бугарските влади немале изработено една јасна и постојана македонска политика и дека често го експлоатирале ослободителното дело за нему туѓи цели. Во предвид на тоа, конгресот го обврзува претставништвото да биде особено претпазливо спрема официјалните фактори на Бугарија и да ја брани по секоја цена, независноста и престижoт на Организацијата.
6. Организацијата Егзархијата
Конгресот смета дека Егзархијата, како единствена легална културно-просветна установа на неослободените Бугари, треба да биде неутрална спрема револуционерното движење. Најпосле, усвоената политика на Егзархијата, изразена преку непријателски дејствија кон Организацијата, ќе се гони, колку тоа и да е непожелно. За последиците од таа политика Организацијата ги смета за одговорни, како централната егзархијска власт, така и нејзините црковно-училишни органи..."

К. Мисирков - "ПОВЕКЕ МАКЕДОНЦИ"

Повеќе Бугари или повеќе Македонци? Еве еден голем проблем на кој не еднаш треба да се запира мислата на размислување Македонец во последните триесет години и додека едни или попрецизно огромното мнозинство се спирали на првото наоѓале се и такви кои сакаат второто пред првото. Во бројот на последните е и авторот на овој напис.
Ние, Македонците, треба да бидеме помалку Бугарите и повеќе Македонци. Ова ни е потребно од реалноста во која се развива денес историскиот живот на Балканскиот полуостров. Ова ни е потребно, без оглед на тоа, како ќе погледнат Србите на нашиот македонски патриотизам, како тие ќе се обидат да го користат и да го дискредитират.
Ако прашањето за племенските сличност и разлика помеѓу Бугари и Македонци треба да се дозволува врз основа на националното име, јазик и историја, тоа нема сомнение дека и ние треба да го решиме така како што го реши оној грчки свештеник, автор на четириjазичниот речник на грчки, бугарски, романски и албански, внесе во 1804 година (примерок од него има во Софиската народна библиотека), кој за бугарски јазик го зема македонското западно наречје. Ова речниче имало за цел, како експлицитно во него се вели погрчавањето на трите македонски народности: бугарската, аромънската и албанската. Значи тогаш кога во Македонија и Бугарија уште немало ниту спомен за бугарска егзархија, Грците, очигледно добро запознаени со балканските народи, не прават никаква разлика меѓу Бугарин и Македонец или македонски словенин.
Ние, Македонците, не можеме и нема зошто да го игнорираме овој и нему слични факти, кои може да се цитираат со стотици. Ние не можеме да ги игнорираме, бидејќи да правиме тоа, значи да изопачаваме нашата историја, да кривиме вистината, да лажеме себе. Ние тоа не можеме да направиме, бидејќи ние денес сме само трајност на случајот, на традициите, на задачите на претходните македонски генерации, ние сме трајност на македонската историја, а не творци на нешто ново, нечуено до сега во историјата на нашата татковина и на нашиот народ.
Охридската архиепископија "на целокупната Бугарија" е наша архиепископија, тоа е наше историско наследство и наш идеал за црковно ослободување од ненавистното српско светисавско ропство.
Против бугарското име како национално наше име, со што сме крстени од Грците уште пред влизанjето ни за прв пат во составот на бугарската држава во почетокот на IX век по Христа, име дадено ни од Грците за племенското ни едeнство со Словените во Бугарија, ние, Македонците, немаме ништо против и тоа наше национално име за нас е не помалку чесно, а не за Бугарите во Бугарија.
Но во ред со тоа, современите услови подигнаа на високо место локалниот, провинциски македонски патриотизам, македонското национално сознание како најдобарa сигурна основа за изградба на еднa подобра иднина и за нас и за Бугарија.
Националното обединување на бугарското племе не успеа. Секој обид за спроведување кадешто се состанат со сомневање и со очигледен отпор од страна на секаде. Сепак, постоечките мировни договори не негираат правото на слободно национално определување на оние деловни на бугарското племе, кои со тие договори беа ставени под туѓа власт.
Значи немаме право да се здружувааме, но имаме право да се задржиме. Добро. Нека Општеството на народите исполни клаузула за малцинствата во Македонија и пред се за оно малцинство што е мнозинство во поробена и фрагментирана Македонија и пред се српска Македонија. Ниту Бугарија, ниту Македонија не ќе сакаат повеќе. Ние сме слаби и не сме опседнати од лудило со неумерени и несоодветни апетити да нарушуваме мирот во Европа.
Ние, Македонците, денес треба да сме и всушност сме помалку Бугарите и повеќе Македонци, од кога и да било порано во нашата историја.
Бугарскиот патриотизам за Македонецот денес не е избор за повозвишена национална дејност, а поскоро едно наведување на рамнодушност кон националниот идеал. Денес Македонецот навистина како Бугарин се бори за национално слободно постоење, но неговиот патриотизам се роди во него во поробената му татковина и во слободна Бугарија тој има само имплементиран идеал за политичка слобода.
Но слободните Бугари, со мали исклучоци, се длабоко рамнодушни за судбината на своите поробени браќа, пак и многу често од Судбината на бъдащето на сопствената слободна национална држава, кон своето историско минато и повик. Тие гледаат во Македонија карпесто безплодно земјиште, јаболко на раздор, пречка за економскиот развој на Бугарија и за добрите и односи со соседните балкански држави.
Овие и слични сфаќања очигледно не можат да најдат одговор во срцето на еден Македонец, затоа никој не е во право да бара од нас да сме такви Бугари, како нив, или дури повеќе Бугари од нив.
До ослободувањето на Бугарија меѓу Бугари и Македонци имало очигледно повеќе духовно сродство, што по ослободувањето се менува. Денес Македонецот треба да оди кон својот идеал, главно потпирајќи се на својата духовна моќ, на своето богато историско минато, на своите вековна традиција. Во нив тој мора да бара својот идеал, раководните си принципи и сила за разумни и соодветни дела за достигнување на јасно дефиниран идеал.

Денес Македонецот треба да е повеќе Македонец и помалку Бугарин.

весник Мир, XXX, бр. 7163, 30 април 1924.

Искам убежище от България, в Македония ще бъда убит

в. Труд, 14.12.2010
“Искам българско гражданство и убежище, защита от Майка България, ако се върна в Македония ще бъда убит.” Това поиска вчера чрез медиите 46-годишният Здравко Здравески, който временно живее на квартира в Благоевград с трите си деца и съпругата си Добрила. Той е бивш македонски полицай, капитан и бивш командир на отряд от подразделението “Лавове” (спецназ на македонското МВР, който беше разформирован - б.р.).

Участвал е активно във войната с албанските терористи през 2001 година. След края на войната е служил в специалните части “Тигри”. Бившият полицай е арестуван за първи път през 1994 г.с обвинение, че съхранява българска литература.

“Когато дойде на власт Любчо Георгиевски, ме възстановиха на работа. Тогава се чувствах човек, у хората в Македония нямаше страх. Четяха се свободно български вестници. Но след като той не бе избран, моето семейство отново бе преследвано. Пак ме вкараха в затвора, обвиниха ме с фалшиви показания. После Върховният съд ме оневини, но вече бях изтърпял присъдата.

За последно ме пуснаха от затвора сега през юли месец и дойдох при семейството си, което избяга по-рано от Македония в България. В края на месеца ми изтича визата. Аз няма да се върна в Македония”, разказа Здравески. Той показа как му са избити зъбите в затвора в Прилеп. Показа и полицейското си яке с дупка от куршум. Срещу него стрелял колега, но не успял да го ликвидира.

Сега Здравески с трима синове, дъщеря и съпруга, се моли държавата да му помогне. В Благоевград живее благодарение на приятели.

"We the Macedonians" by Constantine Stefanove, Berne 1919

Constantine Stefanove (B.A.M.A Yale)Secretary of the General Macedonian Council in Switzerland, member of the American Geographical Society of New York, etc.
Published in Berne 1919

Macedonia's Ethnical Character Established by Scholars and Serious Writers Versed in the Subject.

Space does not permit me to go into detail, but one cannot go over his history without refreshing his memory on such an irrefragable testemony
as that of Ami Boue, who as early as 1840, after a thorough study of the Balkan ethnical question, wrote: "The Bulgarians compose
the main kernel of the population of Macedonia" and reiterated by no lesser a Frenchman than Cyprien Robert, who in 1844
stated, " This people ( the Bulgarians ) in reality constitutes the main karnel of the Macedonian population" Shall i refer to
Urquahart, Paton, Denton, Lord Strangford, and a host of other learned Englishman who have studied the Balkan races on the very
spot?
Did not Lord Strangford in 1862 declare: " the vast and homogeneous majority of the Christian population in Europe, with the exeption of Bosnia,
Thessaly, Albania, the Chalcidic Peninsula, and a very narrow belt of seaboard, consists not of Greek or Slavs, but of Bulgarians. "
And here is another passage from the same English author wich superbly fits the case today: " The Greek canot overcome the Bulgarian,
nor lead him, nor incorporate him" And again "The Serbs or certain Serbian circles believe and wish us to believe that they
have the power and the moral right to annex, if not all, at least certain Bulgarian lands. They would neglect nothing in their efforts to work upon
the Bulgarians and make them see things as they see them"
In England there are perhaps few persons better acquainted with the nationality principal in South-Eastern Europe than Sir Arthur
Evans, the fiery defender of the Yougoslav aspirations these days. Certainly the following statement made by that most erudite
gentleman in the columns of the Times,after the great Macedonian revolution, was not made to please anybody
but to recall a well established truth which prof. Wilkinson seems to take lightly:
" The Bulgarian element predominates throughout the whole length and breath of Macedonia. I use this expression because it embraces all the territory included
between Epirus and Albania on one side, and Eastern Roumelia and the Principality of Bulgaria, on the other. It is only in certain towns of the Country south that
one meets traces of a Greek element, but here, too, it has been neutralised and is completely lost among the Bulgarian village population. Salonica, the
only important city in the Province, is inhabited chiefly by Spanish Jews and Mussulmans, but not by Greek or Bulgarians. In Monastir,
also, the majority of the inhabitants is Bulgarian, and Bulgarian is the language in the market. Prilep, Uskub, Ishtib, Kratovo,
Palanka, Strumitza, Naglen, as well as the other interior towns, are exclusively Bulgarian. It is not through hearsay that i advance this truth, but as a result of personal travel.
I will go still further and say that a traveller may traverse all of Macedonia, from Pindus Mountains to the Bulgarian frontier, without encountering a single Greek."

Јордан Хаџи Константинов-Џинот, "Цариградски весник", 21 јули 1851

Јас живеам, како уживам, гледајќи прекрасниот наш народ, и поради тоа не можам да бидам лукав гледајќи неговата добрина. И ако ме праша некој - научник човек ли си или Бугарин? Јас одговарам: Бугарин сум. Дека не е фер на моето Словено-бугарство да правам зло и лукавство, прави Бугарин не лаже, не завидува, не мрзелува, не лицемерства, не блудства, за печена кокошка Вера не разменува .... Навистина, нема ништо по големо од Бугаринот - Бугаринот работи многу, оре, сее, тргува, војува, верен е, гостолюбив е, плаши се од Бога, почитува Царот и сè дозволено од Бога и Царот.

Поради тоа јас сум Бугарин и бугарското ми благородништво не ми дозволува да не сум добар, затоа имам вера и надеж и љубов и хуманост ... Не ми е дадено на мене Бугаринот, да сум очаен и да враќам зло за зло. Бугарин - во право и верен и благороден човек. Бугаринот сака секое добро, за Бугарин е срамота да се негира од својот род и јазик - тој Бугаринот што родот свој хули, името му е ни ден, ни ноќ. Јас сум Бугарин и плачам за нашите изгубени Бугари кои живеат во долна Мизија, затоа должни сме да се жртвуваме за браќата наши мили Бугари!

Делови од Молитва на Григор Прличев

"Запомнете дека Мајка Бугарија е во очајна состојба, дека е фрагментирана на пет делови. Кога сите народи се соединуваат, Бугарија беше поделена.Ничија историја не е видела таква неправда. Мајка Бугарија,имаше ѕверски jарем во текот на пет века, денес плаче за изгубените си деца - Македонија и Тракија ... за Добруџа ... за Пирот ... Не заборавајте никогаш, дека Мајка Бугарија има износени косите од т'ги и жал, дека имате света должност да се притечете на помош маjце си ..., да ги замените црните нејзини облека со бели ..., да и турите и други венец од цвеќиња што растат во Македонија ... да утешите расплакана Мајка Бугарија и така да станете бесмртни на земјиште и на небото! Амин! "

Цитати од Мемоар на бугарските црковно-училишни општини во Македонија

"...Целиот бугарски народ се израдува кога виде дека желбите му се исполнија и потребите му се удовлетвориха, и ние сите Бугари во Македонија со силата на Сан Стефанскиот договор, чекаме со нетрпение ослободувањето од беснеештото над нас турско варварство. Но наместо тоа, за голема жал гледаме дека локалните власти од една страна и грчката свештенство од друга,со различни средства изнудиха од некои наши браќа потписи ги злоупотребуваат нив пред Големите сили дека божем сме биле Грци и дека сме сакале подобрување на ситуацијата а не влез во новоформираното бугарско кнежество. Тоа неказнето потсмевање со нашите потписи, со народното ни име и чувство, длабоко не навреди, уште повеќе што ние претпоставуваме дека едно такво лажно соопштение од страна на македонските Бугари, може веќе да е достигна до Вашe Високо Благородие..."
"...за да се утврди, ако е потребно една комисија која најправично да се увери на лице место, дека нашите желби и потреби се исти како овие на нашите браќа Бугари од Мизија и Тракија и на тој начин да престанат засекогаш безсрамните извици на малиот помеѓу нас грчки елемент..."
Потписали:
Серска бугарска општина
Илија Касаров
Иван Братанов
Велешка општина
Саздо Петрушев Шулев
Андреј Георгов
Скопска општина
Тодор Стевков
Јован Карагеоров
Струмичка општина
Ставруш Тимов
Костандин Русовиќ
Серско-Мелничко-Драмската-Неврокопскa компанија росвета
Стефан Шалганџиев
Георги Либjaховски
Солунска бугарска црковна општина
Никола Паунчов
Настана Стојанов
Неготинска општина
х. Арсо
Христо Николов
Гевгелискa бугарска општина
Георги Баjалцали
Ичо Доганов
Демирхисарска бугарска општина
поп Димитар Крчовски
Иван Гологанов
Драмската бугарска општина
Пачо Хаџиоглу
Алекси Чанов
Радовишкa бугарска општина
Кристофер Константинов
Христо Икономов
Кукушкa бугарска општина
Андон Хаџистоjков
Михал Хаџидинов
Воденскa бугарска општина
Трпче Стојанов
Јован Безо
Штипскa бугарска општина
Мано Панајотов
Лазо Хаиџдимитров
Ваташка бугарска општина
Мише Ризов
Ризо Добрев
Тетовскa бугарска општина
Иконом поп Серафим
Зафир Николов
Кумановскa бугарска општина
Поп Божин
Димо Иванов
Петричкa бугарска општина
Стојан Георгиев
Георги Урумов
Неврокопска бугарска општина
Георги Иванов
Атанас Грозданов
Прилепскa бугарска општина
Христо Хаџиилjов
Христо Фукара
Битолска општина
Хаџи Петко
Димко Куев
Охридска општина

"Македонската трагедија видена од Рим" од Жорж Нурижан, 1933

"... Од различни балкански мисловни и културни струи се добива еден несомнен факт: Македонија била Бугарска ..."
"... Може да се каже дека Бугаринот има вистинската превласт во Македонија ... Новите генерации растат во оваа братска љубов, во тоа чувство, во тој идеал. До 1872 година, односно до создавање на Егзархијата, Србија не рече ниту еднаш дека во Македонија има Србски елемент; нешто повеќе дури: секогаш признаваа дека македонските Словени се Бугари ... Бугарите од Скопје, Охрид, Кукуш и од цела Македонија, заедно со сограѓаните од Бугарија и Тракија, вршеа притисок во текот на 40 години против Грција. Во овој период, тие протераха од своjaта земја грчките епископи и свештеници, како воведуваха во употреба бугарскиот јазик во религиозните обреди, отвореха чисто бугарски училишта, со еден збор-цел се да управуваат сами црквите и училиштата и да постигнат една независна Егзархија. Очигледно е дека не Егзархијата создала Бугарите и бугаштината во Македонија, туку напротив, Бугарите од Македонија создале Егзархијата.
Може ли син да роди мајка си? Само кој не познава историјата, може да придава некое значење на овие глупости ... "
"... Србите и Грците не се задоволиха само со тоа да го отстранат се бугарско во северна, источна и јужна Македонија. Тие продолжиха разурнувачкото дело пред албанското востание и во западна Македонија, како опожариха Охридско, Кичевско и Дебарско.
Нечувано и невидено насилство!
Ако можеа да зборуваат денес коските на бугарските маченици, исклучувањи во околината на Правишта, Кjупри Кjоj! Ако можеа да зборуваат коските на оние Бугари заровени живи при селата Тресенче, Гаре, Лазарполе! Ако можеше да се влезе во врска со духот на оние Бугари од Попово и Неготино, на кои беа извадени очите! И ако можеше да се слушне одзвук од ѕидот на силувањи и зверски исклучувањи девици и живи одрани мајки! - О, каков ужас би обзел тогаш и наjбезчувствените срца. Ова се злосторства на Србите и Грците, кои се обидуваат да го уништат бугарскиот елемент во Македонија ..."

Гоце Делчев-цитати

"Ние, Бугарите од Македонија и Одринско, не треба да изпущаме изпредвид дека има и други народи и држави, кои се многу заинтересирани за решавањето на ова прашање. Една мешање на Бугарија ќе предизвика интервенцијата и на соседните земји и може да доведе до поделба на Македонија. Затоа народите што живеат во тие две области, треба сами со заеднички напори и жртви да добијат својата слобода и независност во границите на една автономна македонско-одрински држава, како се потпираме само на материјалната и морална поддршка на Бугарија и на големите сили " .
"Другари, не гледате ли дека сега веќе не сме робови на разнишаната турска држава, а сме робови на европските големи сили, со кои Турција потпиша својата целосна капитулация во Берлин. Затоа мораме да се бориме за автономијата на Македонија и Одринско, за да ги зачуваме во нивната целост, како еден фаза за идниот им пристап во вкупната бугарска татковина.

Резолюция на Македоно-българския Конгрес, държан в Чикаго на 1-6 декември1918 за свободата на Македония и обединението на българския народ.

До Почитаемия Удроу Уилсън,
Президент на Съед. Държави в Америка
Париж, Франция

Г-н Президент,
Подписаните двеста делегати, представляващи 40,000 БЪЛГАРИ от Македония, живущи в разните градове на Съединените Държави в Америка, сме събрани на конгрес в Чикаго.
Преди всичко, ние считаме за свой приятен дълг да изкажем нашите най-сърдечни благодарности към великия американски народ за любезния прием и гостоприемство, указани нам от деня на нашето пристигане в тази страна-прибежище на угнетените.
При това, ние не можем да не оценим заслугите на американските пионери и влиянието на техните институти между нашия народ през последните 60-70 години.
Ползувайки се от свободата на страната, ние представяме усърдното оценение на Президента на Съединените Държави следующите факти:
1. Ние сме родени, израстнали, възпитани и живели в разните градове и села на Македония: Скопие, Тетово, Дебър, Охрид, Костур, Лерин, Воден, Битоля, Прилеп, Велес, Гевгели, Дойран, Кукуш, Радовиш, Малешево, Щип, Кочани, Кратово, Куманово, Паланка, Демир-Хисар, Серес, Драма, Ресен, Тиквеш, Струга, Енидже-Вардар, Солун и околните им по настоящем под сръбско и гръцко иго, докато принудени от жестокото бивше турско правителство, избегали сме в свободните държави на Америка, където се радваме на пълна свобода и правда, но въпреки туй, не можем да престанем да мислим за нашата родна страна, където сме изоставили нашите семейства, жени и деца- а това е най-свещената длъжност за всеки един човек:
2. Ний, които за повече от половин столетие сме се борили и били срещу Турция за свобода, доживехме да видиме нашите идеали осуетени, вследствие на позорния Букурещки договор в 1913 год. срещу който на времето издигнахме гласът си на протест от Америка и който договор, като един акт на насилие , донесе нови болезнени усложнения на Балканите, когато избухна великата война, като хвърли България на страната на Германия срещу Сърбия, обстоятелство, което на времето ползува само Германия:
3. Ний сме част от това население, чийто бащи и деца са се борили срещу гръцкото религиозно иго и преди още Българското Царство да е съществувало, беха създателите на нашата църковна организация - Българската Екзархия в Цариград.
4.Ний тук сме само една малка част от 1,200,000 славянско население на Македония, което говори нищо освен БЪЛГАРСКИ, но ние желаем да споменем че нашата воля е изложена свободно, без всекакво външно влияние или насилие:
5.Ний нема да споменем тук нищо досежно мненията на пътешествениците и етнографи, които са установили БЪЛГАРСКАТА националност на християнското население на Македония, но вземаме свободата да заявим, че по никой начин не ще бъде справедливо да останем под сръбско или гръцко иго, когато принципите за САМООПРЕДЕЛЯНЕТО И ОБЕДИНЕНИЕТО НА НАЦИИТЕ е така тържествено прокламиран.
По повод на всичко казано, конгреса взе следната резолюция
В името на великите принципи, които Господин Президента на Съединените Държави в Америка прокламира и които го ръководят в светската му политика, най-учтиво да се помоли той да упражни най-добрите си усилия пред Мировата Конференция, щото нашата родна страна Македония, да бъде поставена в границите на нашето Отечество- България, като попречи на една политика на разцепление и разпокъсване на родната ни страна.
Конгресът не се съмнява, че Господин Президента ще защити една справедлива кауза, защото това е една от неговите свещени цели-да се даде свобода и живот на всяка нация, едничкия начин за достигане на траен мир, до като в случай на неправда, биха се оставили семена на бунт и национални движения-една опасност за бъдещите поколения.
Конгресът искрено верва, какво Господин Президента на Съединените Държави в Америка ще се застъпи за нашата свобода и национално обединение и му пожелава успех в мисията за САМООПРЕДЕЛЯНЕТО И ОБЕДИНЕНИЕТО НА НАЦИИТЕ.
Председател на Конгреса: Протоиерей Д. Наков
Секретар: Александър Белиев

Димитър Влахов-цитати

"...Първоначално револ. организация почна да работи всред българското население в Македония и то не всред целото бълг. население, а само всред тая част от него, която се числеше към бълг. Екзархия, то се отнасяше с недоверие към българите не-екзархисти — патриаршистите, католиците, протестантите. Що се отнасяше до революц. работа всред останалите македонски народи — турци, албанци, куцовласи, гърци, за основателите на Oрганизацията такъв въпрос не съществуваше..."

"...Покъсно, когато същите тия водители видеха, че идеята за освобождението на Македония може да намери съчувственици всред българите не-екзархисти, както и всред останалите народности в Македония, и под влияние на членове на организацията с левичарски разбирания, социалисти и анархисти, те измениха устава на организацията в смисъл, член на организацията може да бъде всеки македонец, от която народност и да е той и каквито и да са неговите политически разбирания, стига да приема нейните принципи и се бори за политическата автономия на Македония..."